Ik ging steeds krampachtiger zoeken naar mezelf. Ik dacht: al moet ik er gek voor worden - ik zál mijn bestemming weten!
  En mijn gebed (gedachten werken immers als gebeden) werd verhoord. Een tijdlang ben ik krankzinnig geweest. Zo in de war was ik geraakt van het koste wat het kost willen weten van de Waarheid. Was ik rustig gebleven dan zou diezelfde Waarheid zich waarschijnlijk geleidelijk aan mij hebben geopenbaard.
   
  Ik vond eind jaren 80 in een boekhandel een boek over Sai Baba. Ik voelde: dit moet ik lezen!
  Ik was er diep van onder de indruk. Grote blijdschap voelde ik: kon wat hier stond beschreven waar zijn?
  En ik droomde: Mijn zoon en ik zaten samen bij een in het wit geklede Baba op een podium. Ik voelde dat Baba mij wilde laten voelen: Jullie - en alle mensen - zijn net zo goddelijk als ik...
   
  Maar toch, al had ik Baba ontdekt, toch was de strijd nog lang niet gewonnen. Ook aan Baba twijfelde ik soms hevig. Jarenlang ging de foto die ik van hem had van de plaats aan de muur weer in de la van de kast. Dan kon ik hem eenvoudig niet meer zien.
  'U begrijpt wel waarom ik dit nu moet doen hè?' zei ik tot zijn foto die dan glimlachend in het donker verdween.
  Maar hij verscheen en bleef verschijnen in mijn dromen, ook in periodes dat ik mij niet richtte op zijn persoon.
   
  Op een keer keek hij bars in de verte en zei tegen me: 'Je zoekt alleen jezelf'. Ik schrok hevig. Ik vroeg me toch voortdurend af wat hij zou willen dat ik deed? Wat de Hoogste Liefde mij voorschreef? 
  Maar een tijd later werd mij duidelijk dat ik inderdaad nog veel 'ego' op te ruimen had.
   
   
terug pijltjesterug pijltjes terug pijltje

vooruit pijltje