In Chinese- en Hindoe symboliek wordt tot overgave komen veelal voorgesteld door  
  'het sluiten van de bek van een vogel na diens gezang'.  
     
  Zhuang Zi schrijft hierover:  
     
    'Deze stilte is als het een zijn van hemel en aarde in den beginne.  
     Deze eenheid mag zinloos of duister genoemd worden,  
     maar het is de geheimvolle mogelijkheid.  
     Het is hetzelfde als de Grote Overgave.'  
   
  hermesAfb.384  
     
     
  Een vergelijkbare gedachte treffen we in het Midden Oosten aan bij de beroemde  
  moslim-mysticus en dichter Jalalu'ddin Rumi (1207-1273 CE):  
     
    'Voetafdrukken gaan tot de rand van de oceaan  
     daarbinnen blijft geen spoor bestaan.'  
   
  .............................................vereendAfb.385  
     
     
  Dit vergeten van het ego is de weg der mystici, verlichten, yogi en ingewijden uit alle  
  culturen en tijden. Of dit nu het eenworden met de wereldwil genoemd wordt,  
  het opgaan van het zelf in God (Fana genoemd bij de Soefi's), het mystieke huwelijk  
  of de transmutatie van lood in goud der middeleeuwse alchemisten in Europa,  
  ontdekken van het levenselixer (door de Chinese magiërs), het zien van God  
  (bij #422 in de I Tjing vertaling van R. Wilhelm), het bereiken van Tau, van Zen,  
  van Eenheid, vereniging van anima en animus, of het bereiken van verlichting,  
  van boeddha-schap, van meesterschap, van Krishna-bewustzijn, enz. genoemd wordt  
  (om maar eens een greep uit de meest gangbare omschrijvingen te nemen).  
     
  Ook in sprookjes, bijv. 'Moeder de Gans' (H. Anderson) of  
  'Vrouw Holle' (gebroeders Grimm), vinden we vaak aanwijzingen in die richting.  
   
  ...........bronAfb.386  
     
  In het laatste geval zelfs een put waar 'ego's' in vallen, niet verdrinken of sterven  
  (zoals de buitenwereld denkt), maar waar in 'een zich onder de wateren bevindend  
  rijk' degenen met ijverige liefdevolle zelfvergetelheid tot verdere ontplooiing  
  kunnen komen. (Vgl. bijv. #3 in de I Tjing.)