TOEGANKELIJKHEID

"Toegangsrechten" impliceert dat niet iedereen zo maar toegang krijgt tot de privacyservice.

Er zijn in het verleden nogal wat privacyservices zoals proxies opgezet die voor iedereen toegankelijk waren. Waarom kiezen we daar dan niet voor?

Deze diensten konden meestal gebruik maken van de middelen van bijv. een universiteit, een welgestelde organisatie of een grote groep technisch begaafde vrijwillig(st)ers die allemaal hun steentje bij droegen. In de beginfase van het internet waren er ook veel idealistische providers die het ondersteunen van privacy als natuurlijk (sociaal) verlengstuk van hun technische service beschouwden.

Maar de universiteiten kennen van nature een erg groot verloop hetgeen het draaien van een discrete privacy service dus vrijwel onmogelijk maakt. Er kan te gemakkelijk iemand aan de hardware komen. Bovendien zijn de universiteiten voor hun financiering rechtstreeks afhankelijk van overheidssubsidies terwijl er meestal ook wel iemand rond loopt die nauwe banden heeft met de nationale veiligheidsdienst of andere overheidsdiensten die interesse kunnen tonen in het dataverkeer van de privacyservice.

Een ander probleem is dat bij een voor iedereen toegankelijke privacyservice ook geen mogelijkheid meer bestaat om misbruik tegen te gaan. Wanneer je daarentegen slechts aan accounthouders toegang tot de service verstrekt, kun je bij gebleken misbruik van een account (ik denk maar even aan hate-mail, identity theft, spam, oproepen tot haat/racisme/geweld/misdaad, stalking en intimidatie) over gaan tot het stop zetten van de desbetreffende account. Vrijheid van meningsuiting is tenslotte net niet hetzelfde als "alles maar kunnen zeggen."

Het aantal welgestelde non-profit organisaties is er o.i. niet groter op geworden. Voor de meesten is de subsidiekraan dicht gedraaid, terwijl degenen die over gebleven zijn meestal niet meer als "onafhankelijk" van de overheid beschouwd kunnen worden.

Voor de kleine onafhankelijke providers geldt ongeveer het zelfde; die zijn inmiddels zo goed als uitgestorven. De overlevende providers zijn "zetbaas" van multinationals geworden en deze economische afhankelijkheid maakt het steeds moeilijker voor hen om idealistische/sociale projecten te sponsoren met hardware, bandbreedte of knowhow. Voeg daar de politieke druk van de overheid aan toe om gegevens ter beschikking te stellen van de law & order krachten, de historisch verwevenheid van de telecombedrijven met de overheid, en de met juridische procedures chanteerbare/intimideerbare positie, en het wordt duidelijk dat de commercieele providers ook niet meer in staat geacht kunnen worden om de privacy van dataverkeer te garanderen. Zelfs niet als ze dit graag zouden doen.

Maar iemand zal de kosten toch moeten betalen. De beste methode om onafhankelijk te blijven begint tenslotte met kostenbeheersing. Door alles "low budget" en kleinschalig op te zetten blijven de investeringen zo klein dat vrijwel iedere organisatie ze zelf zal kunnen betalen. Ze kan gerust aan al haar vrijwillig(st)ers en vrienden en kennissen en beroepskrachten privacy-accounts uitdelen of voor een gering bedrag beschikbaar stellen. Ze kan zelf voor die privacy-accounts betalen door een eigen privacyservice op te zetten en te onderhouden. Ze kan de hele kwestie ook uitbesteden aan een andere organisatie met een privacyservice en daarvoor geld betalen. Of ze kan een samenwerking met een organisatie aan gaan die zo'n privacyservice draait en bijv. bandbreedte en hardware bijdragen in ruil voor een aantal privacyaccounts. Zo lang er geen 10.000-en accounts uitgegeven worden maar tientallen of enkele honderden zal dit geen grote belasting van de service opleveren en dus geen buitensporige investeringen kosten.

Men zou ook kunnen kiezen voor financiering uit privaat kapitaal, d.m.v. sponsoring, door inkomsten uit advertenties of uit combinaties van al het eerder genoemde, maar in vrijwel al die gevallen komt het er op neer dat het niet een "kostenloos voor allen" service is.

We beschouwen de privacyservice als vergelijkbaar met het bieden van elektronische enveloppen. Vrijwel iedere organisatie heeft telefoon- en portokosten op de begroting staan. Dat valt onder de elementaire basisvoorzieningen want er is geld nodig voor briefpapier, enveloppen, postzegels, en telefoonverbindingen. De kosten van een elektronische privacy-service zouden vergelijkbaar moeten zijn met de kosten van enveloppen. Iedereen kan een pakketje enveloppen/jaar betalen want de kosten zijn vrijwel verwaarloosbaar. Maar dus net niet gratis.

De reden waarom deze service (in tegenstelling tot enveloppen) momenteel niet of slechts beperkt door het bedrijfsleven aangeboden kan worden heeft een aantal redenen. De laatste die dit serieus geprobeert heeft was het oude ZeroKnowledgeSystems. Dit steunde op het door providers gesponsorde (wereldomspannende) freedom-netwerk. De politieke en economische veranderingen hebben dit echter beeindigd. Nu valt er weliswaar nog een commercieele proxy-service te krijgen maar die heeft niets meer met de serieuze privacyprotectie van vroeger te maken.

De beste kans om een privacyservice in stand te kunnen houden tegen de druk van overheden, law & order krachten, en met juridische procedures chanterende/intimiderende tegenstanders valt te vinden in een klooster. Die hebben een lange geschiedenis als "wijkplaats" waar privacy verdedigd kan worden  tegen wereldse belangen. 

 

terug pijltje