In Chinese- en Hindoe symboliek wordt tot overgave komen veelal voorgesteld
door 'het sluiten van de bek van een vogel na diens gezang'.
Zhuang Zi schrijft hierover:
	'Deze stilte is als het een zijn van hemel en aarde in den beginne.
	Deze eenheid mag zinloos of duister genoemd worden,
	maar het is de geheimvolle mogelijkheid.
	Het is hetzelfde als de Grote Overgave.'
Afb.384
Een vergelijkbare gedachte treffen we in het Midden Oosten aan bij de beroemde
moslim-mysticus en dichter Jalalu'ddin Rumi (1207-1273 CE):
	'Voetafdrukken gaan tot de rand van de oceaan
	daarbinnen blijft geen spoor bestaan.'
Afb.385
Dit vergeten van het ego is de weg der mystici, verlichten, yogi en ingewijden uit
alle culturen en tijden. Of dit nu het eenworden met de wereldwil genoemd wordt,
het opgaan van het zelf in God (Fana genoemd bij de Soefi's), het mystieke
huwelijk of de transmutatie van lood in goud der middeleeuwse alchemisten in
Europa, ontdekken van het levenselixer (door de Chinese magiërs), het zien van
God (bij #422 in de I Tjing vertaling van R. Wilhelm), het bereiken van Tau, van
Zen, van Eenheid, vereniging van anima en animus, of het bereiken van
verlichting, van boeddha-schap, van meesterschap, van Krishna-bewustzijn, enz.
genoemd wordt (om maar eens een greep uit de meest gangbare omschrijvingen
te nemen).
Ook in sprookjes, bijv. 'Moeder de Gans' (H. Anderson) of
'Vrouw Holle' (gebroeders Grimm), vinden we vaak aanwijzingen in die richting.
Afb.386
In het laatste geval zelfs een put waar 'ego's' in vallen, niet verdrinken of sterven
(zoals de buitenwereld denkt), maar waar in 'een zich onder de wateren bevindend
rijk' degenen met ijverige liefdevolle zelfvergetelheid tot verdere ontplooiing
kunnen komen. (Vgl. bijv. #3 in de I Tjing.)